Het dorp verrijst in de bocht van de weg als een kleine kribbe neergelegd onderaan een berg.

De huizen en straten van leisteen vormen een mooie uniforme vlek die wordt onderbroken door het helderblauw van de ramen en deuren van enkele huizen. Er wordt verteld dat deze afwijkende kleur de oorsprong heeft in het feit dat de enige winkel van de streek alleen blauwe verf had en, gezien de geïsoleerde ligging van het dorp, het voor de mensen niet eenvoudig was om naar een andere plaats te gaan.

In werkelijkheid was het dit isolement waardoor de karakteristieke eigenschappen van deze hele oude gemeenschap intact zijn gebleven.

Tussen de kleine huizen, die bijna allemaal uit twee verdiepingen bestaan, valt de sprookjesachtige, helemaal witgepleisterde moederkerk in het oog, die gewijd aan Nossa Senhora da Conceição. Deze kerk met unieke cilindervormige steunberen is door de bevolking met haar goud en geld in het begin van de 19e eeuw gebouwd.

Gegeven de verborgen ligging onderaan het gebergte was Piodão in andere tijden een ideale schuilplaats voor wie op de vlucht was voor justitie. Men denkt dat hier één van de moordenaars van D. Inês de Castro, die het is gelukt aan de woede van D. Pedro te ontsnappen, zich heeft verstopt.