Monumenten

De huidige moederkerk (Igreja Matriz) van Torre de Moncorvo is toegewijd aan Nossa Senhora da Assunção, patroonheilige van het stadje. De bouw is in 1544 begonnen en is pas één eeuw later voltooid. Hij wordt beschouwd als één van de grootste parochiekerken van Portugal en is een imponerend granieten gebouw, waarvan de verticale lijnen nog eens worden versterkt door een grote toren.

De decoratieve elementen die de buitenkant van de tempel verfraaien, verdienen een nadere beschouwing, vooral de waterspuwers in dierfiguren, antropomorfische figuren en hybride wezens in curieuze opstellingen. Let op de figuur die aan de oren trekt, of die met open mond, waarschijnlijk om een schreeuw te simuleren, die de simpele functie hadden om het regenwater af te voeren.

In het zuidelijke portaal, dat in renaissance stijl is, kan men de datum 1567 lezen in een inscriptie. Aan weerszijden van het portaal zien we twee uitgehouwen gezichten in bas-reliëf in medaillons, die een karakteristiek decoratief element zijn en door sommige historici worden geïdentificeerd als de portretten van de architecten. Het noordelijke portaal, dat eveneens in renaissance stijl is, laat de datum 1566 zien. Binnen is het heel ruim; de kerk wordt opgedeeld in drie schepen van dezelfde hoogte, hetgeen regelmatig voorkomt bij de manuelijnse stijl, en wordt versierd door verschillende barokke altaren.

Bijzonder is de waardevolle retabel van het hoofdaltaar, gemaakt door de beeldhouwer Jacinto da Silva uit Braga in 1752. In één van de zijaltaren ligt de kapel Capela do Santíssimo Sacramento (Kapel van het Allerheiligste Sacrament), waar de triptiek van de familie van Santa Ana (Tríptico da Parentela de Santa Ana) is, een waardevolle retabel uit de 16e eeuw in maniëristische stijl, afkomstig uit een atelier in Antwerpen. Dit stuk wordt gezien als één van de meest waardevolle kunstobjecten uit de regio Trás-os-Montes. De muurschilderingen van het hoofdaltaar en de romp van de kerk, worden toegeschreven aan Francisco Bernardo Alves en dateren uit de 18e eeuw.

Overeenkomstig de populaire traditie wordt dit godshuis ook wel de kerk “van de vijgen en de honing” genoemd. Dit komt doordat er in het midden van de voorgevel een vijgenboom groeit en er een bijenkorf zich bevindt in de buitenmuur aan de rechterzijde van de kerk. Hoewel de gevels al verscheidene keren zijn schoon gemaakt, bestaan de twee, opmerkelijk genoeg, al jarenlang.