Monumenten

Deze kerk, gebouwd voor 1064, behoort tot het Romaanse erfgoed van Coimbra. Estevão Martins, een vooraanstaand man, liet in 1175 de kerk verbouwen, hetgeen te zien is aan op opschrift op het voorportaal. De kloostergang werd vergroot en de kloosterschool werd aangebouwd. In het huidige gebouw is de Romaanse oorsprong van de kerk nog te herkennen aan de plattegrond, het voorportaal en aan de zuilen en kapitelen in de binnenruimte, waarop fantasiedieren en geometrische figuren staan afgebeeld.

Het interieur van de kerk bestaat uit drie schepen en in de 16e eeuw werd het ingrijpend verbouwd. Twee grafkapellen werden aan de zijkanten aangebouwd, waarvan een op bevel van D. Guiomar, tante van de dichter Sá de Miranda (1481-1558), en de ander ter ere van de heilige São Marcos.

Vooral deze laatste kapel verdient extra aandacht door zijn bijzondere kwaliteit. Hij werd gebouwd door de beeldhouwer João de Ruão in de typische renaissance stijl van Coimbra. Ten zuiden van de kerk is de kapel van de familie Barros te zien met een interessant gewelf in Manuelijnse stijl.

In de 17e eeuw werd de voorgevel van de kloosterschool aangepast en werd de kapel van D. Guiomar betegeld met tegeltableaus met geschiedkundige motieven, beschilderd en belegd met bladgoud, een veelgebruikte combinatie in de Portugese Barok.
Een verbouwing in de 18e eeuw wijzigde de vorm van de kerk waarbij de Romaanse apsis werd vervangen door een nieuw koor met daarop een retabel in rococostijl.

De kerk werd bij die verbouwing tevens betegeld met blauwe en witte tegels met daarop afbeeldingen rondom het thema van de Redder van de Wereld.